Ум купца настроен на подсчет прибылей. Будет ли так лучше для меня?  Тоест быть свободным.  На сколько процентов увеличится сумма моего вклада? На эти вопросы невозможно ответить. Свобода не может основыватся на вкладах и доходах от них.  Свобода- это приключение, которому нет конца, в котором мы рискуем жизнью и даже большим, чем жизнь, во имя несколько мгновений чего-то превыше слов, мыслей и чувств.


Поиск свободы- единственная побуждающая сила, которую я знаю. Это свобода улететь внезапно в бесконечность, которая где-то там. Это свобода умереть, исчезнуть навсегда. Это свобода быть подобным пламени свечи, которая останется неугасимой в мире, озаряемом светом миллиардов великолепных звезд, остается неугасимой потому, что никогда не считает себя чем-то большим, чем есть на самом деле - всего лишь свечой.

Հատված Վարդան Ջալոյանի գրախոսականից.

««Տաիշայի արձակի մյուս առանձնահատկությունը այն է, որ դրանք պատումներ՝ նառատիվներ են: Հեղինակը դրանով հեռացել է մոդեռնիստական գրականության հարացույցից, որը էր գործ ունենալ միայն ձեւերի եւ գաղափարների հետ եւ խուսափում էր պատումներից՝ նառատիվերից: Ժամանակակից գրականության առանձնահատկություններից մեկն էլ այն է, որ այն աշխատում է ոչ միայն ձեւերի կամ գաղափարների հետ, այլ նաեւ իմաստի հետ, որ ստեղծում են այդ ձեւերը եւ գաղափարները, այսինքն՝ պատումների հետ: Այս ուղղությունը արեւմուտքում ստացել է «նոր նառատիվություն» անվանումը, քանզի այն իր շեշտադրումներով տարբերվում է այն պատումներից, որոնց հետ գործ ուներ մինչմոդեռնիստական արվեստը: 

Պատմելու կարեւորությունը կայանում է նրանում, որ այն մի կողմ է դնում ամեն մի օբյեկտիվություն, առավելագույն աստիճանի հասցնում սուբյեկտիվությունը՝ հեղինակային սկիզբը: Հաճախ թվում է, որ Տաիշան պարզապես զրուցում է քեզ հետ, կարծես լսում ես մարդկային ձայնը: Իսկ դա նշանակում է, որ դրանք տարբերվում են այն ստեղծագործություններից, որոնք ուղղված են հանրային լսարանին: Մտերմիկ զրույցը, որպեսզի կայանա, պետք է ազատ լինի պայմանականություններից, այնտեղ գրաքննությունը հակացուցված է: Այստեղից վուայերիզմի տպավորությունը, կարծես դու նայում ես ուրիշի կյանքին բանալու անցքից»»:

Գիրքը վաճառվում է Բուկինիստ գրախանութում, Արտբրիջ, Ակումբ սրճարաններում:

եվ այն պահն էի սիրում
երբ կարևոր չէր դրսի եղանակը
երբ տանը մենակ էիր ու լուսամուտները փակ
երբ օդը շնչում էր միայն մի հոտով
երբ ներդաշնակ էիք
դու և այդ հոտը

Երբ Բյուրոկրատ գրախանութը բացվեց՝ շատ ուրախացա. մտածեցի, որ մեր երկրում, այնուամենայնիվ, լավ բաներ էլ են կատարվում: Նոր գրախանութ, նոր վերաբերմունք, նոր մոտեցում: Երևանում գոյություն ունեցող սակավաթիվ գրախանութների շարքում այն առանձնանում էր գրքի նկատմամբ վերաբերմունքով, որովհետև գրքի ցուցադրության համար տարածք է տրամադրվում, որը թանկ հաճույք է: Ներքին ինտերիերը նույնպես ակնահաճո է կազմակերպված և մթնոլորտը տրամադրում է նստելու և գիրք թերթելու: Բյուրոկրատում նաև շնորհանդեսներ են կազմակերպվում, ընթերցումներ, մի խոսքով, առաջին հայացքից թվում էր...  թվում էր, բայց այլ բան թվաց:

Տպվել է, ուրեմն «Տղա հավանելու վերջը» պատմվածքների ժողովածուն. չեմ ուզում գրել գրքի մասին, որովհետև գրքում զետեղված բոլոր պատմվածքները ծնվել են այս բլոգում, ու մարդիկ կան, որ հետևել են էստեղ էդ ամեն ինչին: 

Առաջին միտքը, թե որտեղ եմ վաճառելու գիրքը, բնականաբար, կապված էր Բյուրոկրատի հետ: Բուկինիստից ընդհանրապես հույս չունեի, որովհետև գիտեի, թե Հովոյի գրքի հետ ինչ էր եղել. դե Քլաբի ու Արտբրիջի մասին խոսք չկա, գիտեի, որ էնտեղ կարող եմ վաճառել, բայց դրանք ախր, գրախանութներ չեն, սրճարաններ են:

Գնացինք, ուրեմն, ընկերուհուս հետ Բյուրոկրատ, ով ճանաչում էր գրախանութի հարգարժան տնօրինուհուն: Վերջինս շատ հարգալից ընդունեց մեզ, երկար-բարակ զրուցեցինք գրականությունից-բանից: Ինձ ասեց, որ լավ աղջկա տպավորություն եմ թողնում ու կարծում է, որ հաստատ, գիրքս դուրը գալու է: Ինձ հայտնի մի հեղինակի մասին ասաց, որ գիրքը մի քանի էջ թերթելուց հետո գցել է աղբարկղը, որովհետև մեջը անվայելուչ խոսքեր կային: Հավաստիացրի, որ իմ գրքի մեջ հայհոյանքներ չկան, ինչը մաքուր ճշմարտություն է, քանի որ հատուկ ընտրել եմ այն գործերը, որոնք քիչ թե շատ մաքուր լեզվով են գրված: «Բայց մեջը ժարգոն կա»,- ազնվորեն զգուշացրի: Չարձագանքեց: Միայն ասաց, որ անպայման կկարդա և կարծում է, որ կհավանի:

Բայց չէր հավանել: Փաստորեն: Որովհետև դրանից երկու օր հետո զանգեց ասաց, որ գիրքը չեն կարող վաճառել: «Դա ձեր իրավունքն է, թե ոնց գրեք, ես չեմ կարող արգելել, բայց ես էլ իրավունք ունեմ՝ չվաճառել,- ներողամտություն հայցելով ասաց գրախանութի տնօրինուհին,- ես այդ գիրքը չեմ կարող առաջարկել իմ այցելուին»: 


( Read more... )

նրանք սեփականաշնորհել էին իմ ոտանավորն
ու անունը կնքել բանաստեղծություն

նրանք հորինել էին բանաստեղծության կուռքն
ու երկրպագում էին հորինված արժեքներին

նրանք բռնաբարում էին ոտանավորն 
ու հորինում ճոռոմ բանաստեղծություններ

նրանք հորինում էին բառակույտեր
ու անունը կնքում բանաստեղծություն

նրա՛նք

նրա՛նք սակրալացրել էին բանաստեղծությունն
ու ոտանավորը հեռացրել մարդկանցից

նրա՛նք

երեխաներ ունեին
որոնք ուզում էին ապրել

Սիրելի ֆռենդներ ջան!

Երկարատև խոկումներից հետո, վերջապես լույս է տեսել իմ անդրանիկ գիրքը, որի շնորհանդեսին հրավիրում եմ բոլորիդ. կիրակի օրը, ամսի 13-ին, ժամը 5-ին, Ակումբ սրճարան: Ահավասիկ, Ֆեսյբուքյան իվենթը:


Ձեր Տաիշա

ձախ հարութի կարճ սվիտերի տակից պրծած հաստ փորից ծորում էր նոր հայաստանը

նա չի խաբում
գոռում էր կողքիս կինը
վաղը մենք զարթնելու ենք նոր հայաստանում

նոր հայաստանը
ասում էր մյուս կինը
հին երևանն է

նոր հայաստանը
նոր հայաստան հկ-ն է

տվեք մեր հայաստանը մեզ
ավելացնում էր մյուսը
ամոթ է երևանցու համար ապրել  տրեխավորների կրունկի տակ

իսկ հրապարակի ստվերոտ անկյունում կանգնած մի կին
ձեռքին մի փունջ հովտաշուշան
հագին կանաչ վանդակավոր զգեստ 
խնդրում էր՝ ընտրեք ինձ
երկու հարյուր դրամով
և ստացեք ութ հատ հովտաշուշան

այդ մարդուն տեսա երբ գնում էր հանդիպման
այնպես ողջագուրվեցինք
կարծես քառասուն տարվա ծանոթներ լինեինք
հետո ես գնացի տուն
իսկ նա հանդիպման
երբ հասա տուն
բացեցի դուռն ու մուտքից միանգամից մտա խոհանոց
հետո  հաց կերա
թեյ խմեցի
պառկեցի
հետո նորից վեր կացա
քառասուն պտույտ արեցի տան մեջ
մտա լոգարան
գտա հայելին
հետ գնացի ննջարան
բերեցի սանտիմետրն ու կես ժամ տևող չափումներից հետո գտա նույն հայելու ճշգրիտ կենտրոնն ու երկար նայեցի այդ կետին
մի կյանքաչափ ժամանակ հետո
մտա հյուրասենյակ
հայացքով չափեցի շուրջ բոլորս ու տեսա կահույքի գլխին թագավորի կեցվածքով վազը
առանց մտածելու վերցրեցի իր տեղից
խոհանոցի միջից դուրս եկա պատշգամբ
ու գետին զարկելով փշուր-փշուր արեցի բյուրեղապակե այդ գունդը

օրակարգում ժամանակի հարցն էր
որ փոխել էր տեմպն 
ու ժամի սլաքը շարժվում էր վայրկյանի արագությամբ
մինչև նկատեցի՝ ուշ էր
ու գնալու ժամանակն էր

գործ կա
հինգ տարվա
ասաց մարդը
երբ տեսա նրան փողոցով քայլելիս
հինգ րոպե մտածեցի
երբ գնաց իր ճանապարհով
հետո գրեցի այդ մարդու մասին

լուրջ կուլ տված դեմքով արտասանեցի հրաժարում եզրույթը
լեզվիս երկարության նամակ գրեցի
վերնագրեցի
վերջում դրեցի
վերջակետ

կիսագրագետ
պատահական
չկայացած նեղացած մարդիկ
բրյուսովի վրա քար են շպրտում
քար են շպրտում իրենց ուղղությամբ

քծնաշեն
անգրագետ
վախկոտ
հոգով մանր մարդիկ սիրում են բամբասել
իրենք իրենցից

եգուր հոս
տանեմ հոն
օտար լեզվի պատճառով նստել էի տունը
սա է ձեր ճակատագիրը

ինչու
եվ ինչու այդպես ստացվեց

նրան մեղադրել չէի ցանկանում
սակայն մեղադրել պետք էր
ինչ-որ մեկին
ոնց անեմ՝ գտնեմ մեղավորին

բոլոր լռություններից առավել խուսափում էի նրա լռությունից
չէ
ես սիրում եմ լռությունը
հատկապես նրա լռությունը
լռիր սիրելիս
ես սիրում եմ քո լռությունը

բոլոր խնդիրները դժվար են
հատկապես այս մեկը
թե ինչու այսքան շուտ մեծացա

ուզում եմ նրանից բաժանվել
որոշման հարց էր

ուրեմն օրակարգում թող լինի որոշման հարցը
պետք էր որոշում ընդունել
ես ու ես էի
ես ու իմ կոմպը
մարդիկ կային
որոնք ապրում էին
որոնց ինչ-որ բան պետք էր
օրինակ նիհարել
կամ լավ հագնվել
մեկմեկու գտնել
կամ էլ բաժանվել

պետք չէ ոտանավորը հանգավորել
որոշման հարց էր
պետք չէ որոշում ընդունել
որոշման հարց էր
պետք է պարզապես ապրել
շատ բարդ որոշում է

( Read more... )

( Read more... )

( Read more... )

ես կորցրել էի նրա հետքը
չէի էլ մտածում հետդարձի մասին
մի կյանք ունեի
իմն էր ամբողջը
ես էի դրա տերը
արդ վարվում էի հետն ինչպես ուզում էի

որոշել էի սպասել այդպես անվերջ
մինչև կտեսնեի տրտում դեմքը
արծիվ հաստ քիթը
բարակ շուրթերը
փամփլիկ մատները
մինչև վերջապես
կգար օրը
երբ գիրկս կառնեի հոգնատանջ մարմինը
կհոշոտեի այդ հաստ մարմինը
կծվատեի հոտավետ մարմինը
կքառատեի նախ երկարությամբ
հետո լայնությամբ
մեկիկ մեկիկ կառանձնացնեի բջիջները
կլցնեի ամբողջ զանգվածը ավտոմատ լվացքի մեքենայի մեջ
որն արդեն քանի օր է որ չի աշխատում
խոհանոցի լվացարանի մեջ
որի ծորակն արդեն քանի ամիս է որ չի աշխատում
պատշգամբում դրված բեկոյի հին արկղերի մեջ
որոնք քանի տարի է որ հողմահարվում են
կտանեի լոգարան ու կլվանայի վաննայի մեջ
որտեղ քանի ամիս բույն է հյուսել սարդն
ու այլևս չի վառվում երեք լույսը
հետո երբ տեսնեի որ գլուխ չեմ հանում ամենից
գիրկս կառնեի ողջ այդ բջջակույտը
կսեղմեի անվերջ անգամներ մինչև շունչս կհատեր
կլցնեի դրանք գրպաններս
մեկիկ մեկիկ կշարեի շրթներիս եզրերին
կկպցնեի բոլոր մատներիս եղունգների ծայրերին
կկախեի բոլոր տեղերիս մազերին
դրանցով կզարդարեի տունս
շենքի բակը
թաղամասը
քաղաքի մուտքը
իսկ վերջում
ամենա ամենավերջում
սիրելիիցս կազմված ողջ այդ շփոթն օգտագործելուց հետո
բջջածեփ մատներով կխառնեի բբջակույտի մնացորդներն ու կգտնեի ամենակարևորը
անշուշտ
անկասկած
շեշտակի
անուղղակի ձևով
մնացորդների մի անկյունում ընկած կլիներ սիրելիիս ձիգ պիրկ ցիցը
որն 
անկասկած
անդերև
հուսակորով
ու սիրատած մտքերով տարված
հատուկ թողած կլինեի հատուկ այդ դեպքի համար

եվ երբ տեսնեի
կյանքաստեղծ ու բահակերտ վերջույթը
միանգամից
անվարան
ու հուսառատ շաչյունով
կգրկեի բջջածեփ մատներով իմ բահակերտ այդ արարիչն ու կխոթեի մեջս
կխոթեի մեջս
մինչև վերջ մեջս
կիջեցնեի շրջազգետս
կքնեի այդպես՝ նրան միշտ մեջս
մինչև վերջ մեջս
կապրեի՝ նրան հետս
ամենուր հետս
կաշխատեի՝ նրան կողքս
հավերժորեն կողքս







 

նա ուղղակի շատ զբաղված էր
բայց մտքով միշտ հետս էր
բոլոր այն ենթատեքստերը
ենթատեքստերից կառուցված բուրգերը
դրանց տակ թաքնված հայացքները
բացակայությունները
հոխորտանքները
շառաչուն ապտակները
անիմանալի զբաղվածությունները
չորրորդ կարգի խաղահրապարակները
այնտեղից լսվող ակնարկները
բոլոր 
բոլոր այդ ակնարկները
բոլոր գործերի հիմքերը
հիմքերի հիմքերը
հիմքերից 
ժամանակից
աշխարհից
նյութից
մատերիայից
աստղերից ու մոլորակներից անդին
բոլոր բոլոր այդ ամենն իմ մասին էին

ասաց սիրելիս մի օր
երբ իրեն տրամադրած ողջ ժամանակիցս քանի մը րոպե ինձ հատկացնելու ու նամակ մը գրելու շնորհ արեց 
կհասցնենք ամենը քննարկել
ասաց սիրելիս
կասկած չունենաս
կփորձենք բոլոր համերը
աշխարհի բոլոր մարդկանց համերը
մարդկային համերն ու հոտերը
մերն է աշխարհը
ժամանակը
աստղերն ու ծիրը
ի՞նչ ես  ուզում դրանից ավել
սի՞րտս
մա՞րմինս
հո՞գիս
ժամանա՞կս
դրանք իմը չեն 
իմն է միայն միտքս
որն էլ քո հետ է

տուր ինձ ուրեմն միտքդ
տուր ման ածեմ հետս
ծալեմ դնեմ գրպանս
լֆիս բաժակի 
պրծած կոնյակի շշի 
քեզ նվիրած գրքիս մեջը
վարտիքիս ծակը
կեղտոտ պնակների կողքը
գիշերները քնեմ հետը
սեր անեմ հետը
պառկեմ հետն ու լղճեմ մեջը
հոգուդ մեջը
մեջի մեջը
քամեմ եղած հյութն ու շփեմ դրանով մեջքիս լաքեքը
տո՛ւր
տո՛ւր ինձ քո միտքը

ես որոշել էի բոլոր օրերը նվիրել նրան
բոլոր ցերեկներս
գիշերները
շաբաթ-կիրակիներս
ժամերն ու վայրկյանները
բոլոր պահերը
ակնթարթները
ժպտուն թրթիռները
պեծպեծան հայացքները
թաքնված հայացքները
մերձեցնող հայացքները
փախցրած աչքերը
թաքուն տեղից պոկած համբույրները
թզով շոկոլադները
վզիս վրա բսնած պզուկները
գիշերվա կեսին լսված հևոցները
շնչափչուր տնքոցները
կրքից բորբոքված բոլոր երևակայությունները
պիրկ ձիգ ցցի մասին մրմունջները
տնկված պտուկներիս պահանջները

էլի
էլի մի աշխարհ բան էի ուզում նվիրել նրան
ավելի ճիշտ՝ ողջ աշխարհը
ահա աշխարհը
ողջ աշխարհը թող քեզ
ամբողջ ժամանակը
օրդ թող լինի  48 ժամ ոչ թե 24 ժամ
շաբաթը՝ 14 և տարին՝ 700 օր

ահա՛ սիրելիս
ահա՛ իմ օրերը
վե՛րցրու դրանք քեզ
բո՛լորը թող քեզ
բո՛լորը փեշքեշ

վաղուց արդեն գիշեր չէր
երբ արթնացել էի
սուրճս խմել ու անկապ նստել էի

ինչ-որ բան անելու անհրաժեշտությունից սիրտս անհանգիստ էր
միայն թե չգիտեի ինչ պետք էր անել

պե՞տք էր սանրվել
տեսքի բերել դեմքը
հագնվել 
դուրս գալ

սեղանիս մրջյուն օրինակ  ինչ-որ բան անում էր
նա մասնավորապես քայլում էր ինչ-որ ուղղությամբ
ահա՝ արդեն էկրանիս վրա է
ճիշտ հենց այն տեղում
որտեղ գրում եմ նրա մասին մտքեր

պետք էր ինչ-որ բան անել
ծնվելու և մեռնելու արանքում ինչ-որ բան կարող էր լինել
արժե՞ր ուրեմն կյանքը նվիրել մրջյունի որոնումների մասին խոկումներին

օրեր տևած դատարկությունից հետո
որոշեցի գրոտել քանի մը տող
քանի մը բառ
նախադասություն
միտք մը այն մասին
թե ինչպիսին է աշխարհի կարգը

ես ուզում էի պինդ բռնել նրա ձեռքը
պինդ
շատ պինդ
այնքան պինդ որ չկարողանա բաց թողնել ձեռքս
որ չկարողանա այլևս հեռանալ
փախնել
գնալ ինչ-որ տեղ
ասենք զուգարան
թեկուզ ռեստորան

ես ուզում էի պինդ բռնել նրա ձեռքը
որ միասին գնայինք զուգարան
թեկուզ ռեստորան
կամ էլ ճաշարան

ես չէի ուզում թողնել նրա ձեռքը
որովհետև այդպես էի ուզում
որովհետև այդպես էր ուզում
ինչո՞ւ էր ուրեմն այդպես ստացվել
որ չէինք կարող բռնել մեկմեկու ձեռքը

առավոտյան ֆեյսբուքը դատարկ է
ինչպես անտակ տակառը որտեղ ոչինչ էլ չկա
ինչպես մտքի կաճառը որը ճգնում է մտքեր ցնկնել
ինչպես ամուլ կինը որը դադարել է ինչ-որ բան երազել
ինչպես առավոտյան լռությունը

որը լի է անհույս կարիքով
սիրո տենչանքով
սիրո կարոտով
ճնճղուկների խենթ ճռվողյունով
հարևանիս կոտրտված եղունգներով
հնդկահավի շրթունքով
նրա մասին հիշողություններով
անհայտ ծագմամբ հերոսի մասին տվայտանքով
կեղտոտ հոտերից անվերջ փախնելու ու ցկյանս դրանց հետ բախվելու տրտունջքով

սե՞ր ես
սեր դարձիր ուրեմն
ինչու ես անվերջ թափառում ֆեյսբուքում

կարևոր հարցերից մեկը լուծվում էր այս պահին
հաջորդ կարևորագույնը կլուծվի մյուս պահին
իսկ ամենակարևոր հարցն առջևում է

հրատապ է
չսպասող է
անեզր ու անկուլ է
անշեջ է
անզիջում է
գիտակցված է
ոչ էլ գիտակցված է

ո՞րն է աշխարհի ամենակարևոր հարցը
մտածում էի ես
երբ տեսա մտահոգ մի երտասարդի
որ պատրաստվում էր քննությունների

դու հերոս ես
ասաց սիրելիս
երբ առիթ ստեղծեց բառ փոխանակելու

դու հերոս ծնվել ես
քո նմանները քիչ են
նրանք պետք են
տարօրինակ են
մեխի գլուխ են
մանուշակի թուփ են
սրտիս բալզամ են
հողիս դրոշն են
արյան համար գին են
շոկոլադ ու քաղցրավենիք են

տուր ինձ քո կյանքը
քո բջիջները
ավյունդ
սիրտդ
ժամանակդ
էներգիան

տուր ինձ
ամենը
ասաց սիրելիս
երբ առիթ ստեղծեց բառ փոխանակելու

կտամ
եթե ուզում ես 
նվազ համաձայնվեցի
առանց դրա էլ կտամ

առանց ի՞նչ
չհարցրեց սիրելիս
բայց հարցը պարզ էր

առանց դուխ տալու
չպատասխանեցի
բայց ամեն ինչ հասկանալի էր

ես որոշել էի սպասել նրան
այնքան ինչքան հարկն էր
հարկի չափը պետք է որոշեր նա
թողել էր կամքիս

բայց ես

ես խուսափում էի պատասխանատվությունից
ես խուսափում էի պարտականություններից
ես փախնում էի ամուսնություններից
ես միայն ուզում էի գլուխս հենել նրա ուսին
ու քնել այդ դիրքով

ե՛ս
ուզո՛ւմ էի

ես ուզում էի
որ օմնիան
աջելինա ջոլիին նամակ գրեր
որովհետև նախկին յարս շատ էր սիրում նրան
ես ուզում էի
որ աշխարհի բոլոր կանայք իմանային ինչ է կտղուցքը
որովհետև այդպես եմ ուզում
որ աշխարհի բոլոր երեխաները գետնից գտած ծամած ծամոն չծամեին
որովհետև փոքր ժամանակ իրենց ասում էինք գետնի պեսոկ
որ աշխարհի բոլոր մարդիկ մինչև մեռնելը գիտակցեն մահկանացու լինելը
որովհետև թարսի պես էդպես է կարգը

ե՛ս
ո՛ւզում էի

ես ուզում էի
որ սիրելիս գար մոտս
միասին կոնյակ խմեինք
շոկոլադ ուտեինք
ու հետո քնեինք ուս ուսի տված

ե՛ս
ո՛ւզում էի
բոլոր գիշերներս
նվիրել նրան
ինչպես այն օրը
երբ չքնեցի ու գրեցի 44 էջանոց նամակ

ե՛ս
ո՛ւզում էի
լսել նրա խռմփոցը
համբուրել ձեռքերը
բարակ շրթունքները
շոյել հաստ մարմինը
զգալ պիրկ ցիցը

ու էլի ինչ-որ բաներ էի ուզում
որոնց մասին մոռացել էի
ինքնասույզ սպասման մեջ գտնվելու առիթով
ու երբ հասկացա որ չի գալու
ստիպված գնացի քնելու

մինչև կտեսնեինք
թե ինչ է լինելու
ես մեռա

ես մեռա
այն ընթացքում
մինչ նա լուծում էր հերթական խնդիրը
որոնք միշտ էլ ծագում են անթիվ անհամար
այս աշխարհում ծնված լինելու բախտն ունեցած մարդկանց առաջ

բայց նա չնկատեց
չտեսավ
որ մեռել եմ

նա եկավ ինձ մոտ
այն ժամանակ երբ գործերն ավարտել ու իր մահով մեռել էր

բա՛րև
ես եկա
ասաց սիրելիս ու փարվեց կրծքիս
ասում էի չէ՞ որ կգամ
ասաց սիրելիս
երբ մահաբույր շուրթերը հպեց կրծքիս

շատ վաղուց էր
որ զիստերիս արանքում սկսեցի լաթ կրել
ամիսը մեկ անգամ

շատ վաղուց էր
որ սկսեցի հաց ուտել
օրը առնվազն մեկ անգամ

դրանից էլ շատ առաջ էր
որ երազեցի նրա մասին ու ծնվեցի
գրեցի իմ կյանքը թղթի վրա ու կարդացի

ախ ինչո՞ւ
ինչո՞ւ ես սխալ կարդացի
տեքստը որ գրել էի նրա համար

չէ՞ որ գրել էի

բոլոր բանաստեղծությունները գրվում են նրա համար
որ փորի տակ բան ուներ ինձ համար պահած

գարուն էր
երբ սկսեցի լռել
վաղ գարուն
մեր հայաթում էի
մայրիկիս ու հարևանիս հետ
հարևանս սակայն վաղուց մահացել է
այն բանից հետո
երբ ինձ արգելեց պոկել սեփական ձեռքերով աճեցրած իծապտուկի ճութը

անզգամը քարով խփեց իծապտուկիս ճութին
գոռաց հարևանս էն բանից հետո
երբ մյուս հարևանի աղջկա հետ 
քարով խփեցինք տարիներ շարունակ մեր աչքի առաջ կախված իծապտուկի ոսկեգույն ճութերին

իծապտուկի ոսկեգույն ճութերը
տարեց տարի ծանրանում  ու կախվում էին
ծանրանում ու կախվում էին
մեր հայաթի երեխաների փայլատ աչքերի առաջ
ծանրանում ու կախվում էին
մեր հայաթի երեխաների ինքնասույզ հայացքների ներքո

գարուն էր
երբ սկսեցի լռել
երբ մեր հայաթում չորացած տերևների հոտած շերտը սկսեցի քերել հողից

պետք չէ դրանք քերել
ասաց հարևանս մեռնելուց առաջ
ձմռան դեմ հողը տաք կպահի
ասաց հարևանս մեռնելուց առաջ
ու ես հասկացա որ խոր աշուն է

մեկ ամիս էր որ տանջվում էի
ստորին շրթունքիս ծայրին բազմած
սև ծայրով պուտիկի ձեռքը

մեկ ամսից ավելի է
որ հաց չեմ ուտում
ու ջուր չեմ խմում
ու դուրս չեմ գալիս
ու չեմ խոսում
ոչինչ չեմ անում

միայն չարչարվում եմ
ստորին շրթունքիս ծայրին բույն դրած
սև ծայրով պուտիկի վրա

ահա վերջապես
այսօր 
վերջապես
սեղմեցի
ճզմեցի
քանդեցի բույնը
պարկը չարի
երևան հանեցի
տակուցքը չարի

ու ի՛նչ պարզվեց

երկար շատ երկար 
երկար մի պարան կեղտի
որ թաքցրել էի տարիներ շարունակ շրթունքիս միջին

մեր հայաթի կուծիկը
տխուր մլավում էր
երեկ գիշեր
երբ մտնում էի մուտք
նա գիտի ձևերը
մլավելու
հաց ուզելու
ասաց մի աղջիկ երբ տեսավ
հաց եմ տալիս
հաց եմ պոկում
փշրում
մանրում
կերակրելու փամփլիկ կուծիկին
որ տխուր սոված մլավում էր մուտքի միջին
 

ես սպասում էի
հավատում էի
որ կգար սիրելիս

վեց ամիս առաջ էր ասաց
կգամ

կգամ
ասաց սիրելիս
երբ հեթական անգամ հարցրի թե երբ է գալու
անպատճառ կգամ
ասաց սիրելիս
ուղղակի զբաղված եմ
միտքս պղտոր է
հոգիս լարված է
միտքս միայն քո հետ է

կգամ
երբևէ
վաղը
մյուս ամիս
մեկ շաբաթ
թե մեկ տարի հետո
բայց կգամ
ասաց սիրելիս
երբ նորից հարցրի թե երբ է գալու

կգամ
գոռաց սիրելիս
անպատճառ կգամ
թեկուզ դա լինի տաս տարի հետո

կգա
մի օր
թեկուզ դա լինի երեք կյանք հետո

էդ հույսով լեցված
նստած եմ թախտին
սպասելով բախտին

էնպես էի ուզում յարիս ցա՛վը տանել
ա՛խ
իմ սիրելի
իմ պառաված յար
իմ թնկթնկան յար
թող ցավդ տանեմ
ուզում էի ասել

ա՛խ 
իմ սիրելի
իմ սիրելի յար

թող բարուր դառնամ
ու քեզ խտտեմ
ցավերդ հանեմ
գլուխս քաշեմ

վիսկի կուզե՞ս
միասին եկ խմենք
թե՞ աշխատում ես գիշեր ու ցերեկ

հաց կեր սիրելիս
որ ցավդ տանեմ
հաց կեր սիրելիս
որ ինձ լավ սիրես

արի՛
արի՛ տանեմ քեզ իմ տուն
մտցնեմ իմ տուն
պահեմ դարակում
վերին դարակում
շորերիս կողքին
կրծկալիս միջին
շապիկիս թևքում
վարտիքիս անցքում

ա՛րի
ա՛րի
ի՛մ սիրելի յար
արի որ ցավդ տանեմ

անվերջանալի մտքերս
որ հոսում են անվերջ ու անդադար
անծիր
անեզր
եզրավոր ու սահմանափակ տիրույթներում

ընդգրկում են վերջավոր սահմաններ
ի՛նչ ափսոս

ինչ ափսոս որ չեմ ծնվել գոնե մեկ դար առաջ
հիմա մի բոլ բոլ կցիտեին

կարծում էի
աշխարհը ես եմ
ու սիրելիս
որին նամակներ եմ գրում
երկար անծայրածիր
անսահման
երկարության
ինչ ափսոս
որ նա բանաստեղծություն չի սիրում
ես էլ

բայց ես գրում եմ բանաստեղծություն
նամակների փոխարեն
ես գրում եմ բանաստեղծություն
որ նամակներ չգրեմ
մի ժամանակ տեքստ էի գրում
որ նամակներ չգրեմ
ու էդպես գրեցի վեպ

երեկ էր 
որ ուզում էի նրան գրել 
երկար շատ երկար ահավոր երկար նամակ
նույնիսկ գրեցի սկիզբը

ես սիրում եմ քեզ 
իմ լավը
ինչ լավն ես դու
գրեցի
ես քո լավը
գրեցի ու ջնջեցի
այդ նամակը

ես ուզում էի նրան գրել մայրիկիս մասին
որն ինձ ծեծում էր երբ փոքր էի
ես ուզում էի գրել հայրիկիս մասին
որ ծեծում էր մայրիկիս
երբ արդեն մեծ էի

էլ չեմ հիշում 
թե ինչ էի ուզում գրել
երկար անվերջանալի
անսահման ու անեզր մտքերիս ծիրից
երբ հրաժարվեցի այդ մտքից
ու գրեցի այս բանաստեղծությունը

կիչը փակել է աշխարհը
ֆեյսբուքը
օդը

կիչը սեղմում է կոկորդս
ստոծանուս մեջտեղում գտնվող օղակը
ոտքերիս տակը
սրտիս կլապանը

կիչը սպանում է
իշխում է

շուրջ բոլորը կիչ է
նույնիսկ երբ կիչ չէ

կիչը մասսան է
մասսան ամենազոր է
յոթծովիմերանը

( Read more... )

ես զանգեցի 
նրան
կամացուկ ասացի
ես սիրում եմ

քքք ինձ

ես էլ
ասաց սիրելիս

ո՞ւմ
զայրացա

քքք ինձ
ասաց սիրելիս

բորբոքված ժպտացի

պետք էր
ծափահարություններ 
ստոծանուս մեջտեղում գտնվող կետի համար

պետք էր
եզրույթիս համար
նվվացող ցավը հանգստացնելու համար
գլխամաշկս մաքերելու
թեփից զտելու
դոշս ուռցնելու
թաղում զազրախոսելու
էդ մասին գրելու
ճակատիս կպցնելու
ունքերս հանելու
հետույքս սրբելու
համար

ինձ հետապնդում էր նրա պատկերը
նրա մեյլերը
նամակները
ենթատեքստերը
սպասումները
երկար բարակ աշխատելը
աչքերի խորքում թաքնված ակնարկները
բարձր ձայները
մատի եղունգները
շողոմ համբույրները
հոգնած խոստումները

ո՞նց անեմ՝ հավատամ 
ուզում եմ ախր
հավատալ նրան
ուզո՛ւմ եմ 
այո՛
սիրել
մարմինը
բարակ շրթունքները
վառված աչքերը
մատների ծայրը
եղունգի կտորը

ուզո՛ւմ եմ
այո՛
նստել նրա կողքը
նայել աչքերի խորքը
զգալ ներկայությունը
ձեռքերի ներկայությունը
կրծքերիս կողքը
երկար ու հաստ ցիցը
խորքերիս մեջը
ամբողջը մեջս
մինչև վերջ մեջս